رله یک سوییچ الکتریکی می باشد. هر چند که بسیاری از رله ها از پدیده الکترومغناطیس جهت عملکرد مکانیکی سوییچ استفاده می کنند.
رله ها در جاهایی که عملیات کنترل مدار توسط یک سیگنال کم قدرت و یا کنترل چندین مدار توسط یک سیگنال نیاز می باشد ، کاربرد دارند.
به طور مثال رله های اولیه در تقویت سیگنال های تلفنی و فرستادن دوباره آنها در مبادلات تلفنی کاربرد داشتند.
نوعی از رله ها که می توانند تحمل قدرت بالا و کنترل مستقیم موتور الکتریکی و یا بار را داشته باشند ، کنتاکتور نامیده می شوند.
بدیهی است SSR ها جهت کنترل مدار قدرت بدون استفاده از قطعات متحرک ، تنها با استفاده از نیمه هادی ها عمل سوییچینگ را انجام می دهند.
رله های حفاظتی رله هایی هستند که دارای ویژگی های عملیاتی کالیبراسیون و نیزگاهی سیم پیچ های چندگانه عملیاتی جهت حفاظت مدارات الکتریکی از بار اضافی و یا خطاهای سیستمی می باشند.
اجزای ساختار اصلی رله شامل :
– هسته مغناطیسی
– سیم پیچ
– تیغه های اتصال
عملکرد رله :
انرژی الکتریکی وارد شده از طریق سوییچ کنترل به هسته آهنی احاطه شده توسط سیم پیچ باعث تقویت میدان مغناطیسی می شود ، در نتیجه وضعیت یکی از تیغه های متحرک موجود در رله به حالت بسته درمی آید و به تیغه ثابت درونی متصل می گردد و انرژی به بار منتقل می گردد که با قطع منبع قدرت رله ، وضعیت تیغه متحرک به حالت اولیه بر خواهد گشت.
به هنگام فعال شدن رله ، تیغه N.O مدار را وصل و در زمان غیر فعال بودن رله ، مدار را قطع نگه می دارد. در حالی که تیغه N.C به هنگام فعال شدن رله ، مدار را قطع و در زمان غیر فعال بودن رله ، مدار را وصل می کند. Common (نقطه مشترک) در اتصال N.O یا N.C به عنوان نقطه مشترک اتصال کاربرد دارد.